اگر اپوزیسیونِ خارج بتواند ساختارسازی کند و حامیان خود را سازمان بدهد، ایرانیها میتوانند به شکلگیری برخی روندهای دموکراتیک امیدوار باشند. اما در نبودِ سازمانیافتگی، اپوزیسیونِ خارج کماکان بیاهمیت خواهد بود…
اگر رجب طیب اردوغان رئیسجمهور جنجالی ترکیه در انتخابات پرماجرا اما مشکوک امسال از قدرت کنار زده شود، شاید شانسی برای ایجاد تغییر مثبت واقعی در جهت دموکراسی در ترکیه و منطقه شکل بگیرد…
موازنهٔ ریسک در جهان سوم امری رایج است. دولتهای جهانِ سوم بسیار ریسکگریزند. با ظهور قدرتهای جدید از میان این کشورها و ایجاد جهانی چندقطبی، آمریکا ناگزیر است با شرایطِ جهانِ چندقطبیِ جدید تعامل کند…
دولت بایدن ظاهرا از تنشافزاییِ اسرائیل علیه ایران حمایت میکند؛ حرکتی که ممکن است آمریکا را در جنگ جدیدی در خاورمیانه درگیر کند؛ جنگی که هیچ کس آن را نمیخواهد…
با تبلیغ رسانهای و شانتاژ در شبکههای اجتماعی نمیتوان بدیل جعل کرد. روحیهٔ شخصیتپرستانه، ضددموکراتیک و ارتجاعیِ حامیان سلطنت، تهدیدی علیه شکلگیری دموکراسی واقعی در ایران است…
ادعای مداخلهٔ خارجی راهی ساده برای مقصر جلوه دادن دیگران و جلب حمایت داخلی و در نهایتْ خاموش کردنِ اعتراضاتِ مردمی است. بر این اساس، افزایش تنش با کشورهای همسایه، نوعی «سوپاپ اطمینان» برای تخلیهٔ تنش داخلی است…
آرمان اوکراینیها عبارتست از ملیّت مستقل با انتخابات آزاد و منصفانه؛ و حق تعیین سرنوشتشان به دست خودشان. ایرانیها هم آرمانی مشابه دارند که در همین چند هفته گذشته صدها جان و هزاران اسیر از آنها گرفته است…
تاریخ مدرنِ ایران متاثر از فتواهاست. مدتها پیش از انقلاب ۵۷، اسلامگراها برای کسبِ قدرت از فتواها استفاده میکردند تا با سلطنتخواهان و تجددخواهان مبارزه کنند، و کشور را به صدر اسلام برگردانند…
در ۱۹۴۹، چهار سال پس از تاسیس سازمان ملل، رمانِ «۱۹۸۴» اثر جورج اورول منتشر شد. این کتاب بر منازعهٔ نابرابر بین دولتهای استبدادی و مردم تمرکز دارد. منازعهای که درونِ ساختارِ روابط بینالملل شکل میگیرد…
نشانههایی از چرخش به سمت اقتصادِ مبتنی بر تولید و نیروی کار و بومیگرایی به جای مالیگرایی و جهانیسازی دیده میشود؛ روندی که ممکن است در قالب یک مدل سیاسی جدید، طیفهای سیاسیِ متضاد را به دنبال خود بکشد…
وقتی زمانِ تحققِ ایدهای فرا میرسد، دیگر نمیشود جلویش را گرفت. و وقتی ایدهای منسوخ میشود، دیگر نمیشود حفظش کرد. منازعهٔ جدید اروپا و روسیه، جنگِ ایدههاست. این یک تضاربِ فکری بین امپریالیسم و دموکراسی است…
نظم جهانیِ واقعی قبلا هم هرگز وجود نداشته است. این ایدهای مدرن است که چند قرن پیش در اروپای غربی شکل گرفت. اما حالا که تمام دنیا این نیازِ ژئوپولیتیک را حس میکند، نظم بینالملل حامیان چندانی ندارد…